Guest Blog by writer Maurice Seleky: ‘Wereldkampioen’

De betekenis van de finale van het Wereldkampioenschap Voetbal in Zuid-Afrika ligt voor Nederland in veel meer dan alleen het voetbal. Natuurlijk gaat het om het spel, de strategie en de sport. Om de roem en glorie van het elftal en de bondscoach. En om de feestelijkheden en lofuitingen voor de overwinnaars die van een luister zullen zijn die Nederland sinds de Bevrijding niet meer heeft gekend. Maar de diepere betekenis van een Oranje-zege gaat voorbij het voetbal – de jongens van Van Marwijk strijden niet alleen om de wereldtitel, ze strijden voor de ziel van Nederland.

Toen aanvoerder Giovanni van Bronckhorst en de zijnen waren vertrokken naar Zuid-Afrika, de regenboognatie met zo veel zeer tussen de rassen, lieten ze een Nederland achter dat zelf politiek en sociaal tot op het bot verdeeld leek te raken. De verkiezingen hadden een diep wantrouwen tussen bepaalde bevolkingsgroepen in de samenleving blootgelegd, en dat aan de vooravond van zware bezuinigingen die onvermijdelijk plaats zouden vinden na een waarschijnlijk moeizame kabinetsformatie.

Maar het team van de flegmatieke bondscoach Bert van Marwijk begon tijdens het WK onverstoorbaar aan een titanenstrijd waarin slechts weinigen een hoofdrol voor Oranje zagen weggelegd. Er was het nodige chauvinisme, er was een zekere hoop, maar diep in het hart van veel Oranje-fans lag ook een bepaald cynisme verscholen. Want ondanks de ongeslagen status van het elftal waren er nog gedoodverfde kampioenslanden als Brazilië, Duitsland en Frankrijk. Nederland begon zodoende absoluut niet als favoriet aan dit toernooi, behalve dan bij een groep trouwe believers in eigen land.

En gaandeweg kreeg deze groep gelijk, want Sneijder, Robben en Kuyt, Van Persie, De Jong en Stekelenburg stapelden overwinning op overwinning. Die waren vaak hard bevochten en alleen mogelijk door flink wat geluk, maar desalniettemin speelde Nederland effectiever voetbal dan alle favorieten, want die kwamen allemaal tragisch – veelal, maar niet altijd, geveld door hoogmoed – voor de val.

Nu wacht nog de laatste horde, de laatste stop voor de triomfboog, de strijd tussen het kleine koninkrijk Nederland tegen het grote koninkrijk Spanje, een oorlog die al een keer is gewonnen. Maar als het Van der Vaart, Van Bommel en Van der Wiel lukt, dan revancheren zij niet alleen de verloren finales van ’74 en ’78, maar tonen zij ook dat er een nieuwe generatie klaarstaat – de kinderen van de jaren ’80 – die de oude wonden van ons land kan genezen. Want het is deze generatie die het binnenkort tegen de polarisatie in onze maatschappij opneemt, die voor de klas gaat staan, met open vizier handel drijft,  zorg verleent, een stem laat horen in de kunst, vormgeeft aan de nieuwe politiek, bedrijven opricht en de natuur beschermt.

De ziel van Nederland, met ruim zestien miljoen mensen eendrachtig om een Oranje-vaandel geschaard, is de inzet van deze finale. Want Oranje heeft in dit toernooi laten zien dat als een in vele opzichten diverse groep de krachten werkelijk bundelt om een ideaal, alles mogelijk is. Daarmee strekken de jongens van Van Marwijk tot voorbeeld voor alle Nederlanders die van ons land – ook na het WK – een leefbare samenleving willen maken, waarin voor iedereen de kans is weggelegd om op een bepaalde manier ‘wereldkampioen’ te worden.

– Maurice Seleky

Maurice Seleky’s debut novel ‘EGO FABER’ is due out in September 2010. leroy aznam commedesleroi leetography

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

  1. bert siegers

    Goed artikel van Maurice…sport verbroederd,opent deuren en maakt ontoegangbare wegen begaanbaar.Maar sport euforie kan ook ineens omslaan en averechts werken…..stel De Jong pakt onnodig een rode kaart. Invaller Boularouz veroorzaakt in laatste minuut door domme overtreding een penalty….Valt alles wat zo positief leek in 1 keer in duigen en zal de polarisatie in Nederland weer hoogtij vieren…. ‘t is doemdenken. Als positivo ben ik er echter van overtuigd dat bovenstaande niet zal gebeuren en Nederland geschiedenis gaat schrijven. (3x 2e op een WK of eindelijk als kleine natie Wereldkampioen, laten we op het laatse hopen!!)
    Hup Holland…ga zo door Maurice verder kijken dan de bal rond is en vooral de (doel)lat hoger leggen voor de lezers door dit soort prima geschreven stukken.

    Reply